Rozdział 5. Labirynt Musisz tylko przetrwać najgorsze! – westchnęła w duchu Harper, spoglądając w czeluści jaskini. Poprawiła szelki plecaka i ruszyła przed siebie. Poruszała się ostrożnie, wolniej niż dotychczas. To już nie była ta sama kraina… Dostrzegła błysk światła. Przyspieszyła, usiłując ocenić odległość. Usłyszała zgrzyt metalu. Metal starł się z czymś twardym. Mrowie iskier opadło na ziemię jak stado płonących świerszczy. Niewidzialny śmiałek ruszył z mieczem przec

Rozdział 4. Wieści Wieść o złamaniu danego słowa przez Psotny Ożóg przetoczyła się przez wieś jak oddech kichającego Strzyboga. Stary wiedźmin zadarł głowę i kląć począł z aniołami w niebie, a spostrzegłszy, że na zachodzie dnieje, wyprawił do Mrocznego Lasu posłańców w osobie starej szeptuchy i zastępu strażniczek Sanktuarium z Kransoludzkiego Wąwozu. Zmartwiony losem młodej wiedźmy ponaglił orszak, nakazując, by po odnalezieniu artefaktu nie przystawały i ani razu nie ogląd

Psotny Ożóg zacisnęła dłonie na swoich kolanach, drżących z zimna. Nie mogła wyczarować cieplejszego odzienia, bo jej magia nie działała. Zabrakło jej pokory i cierpliwości, więc stało się to, co zwykle wydarza się, gdy wiedźma rzuca zaklęcie, nie licząc się z konsekwencjami – utknęła w Międzyświecie – miejscu bez światła, mroku i czasu. Szeptucha ostrzegała młode wiedźmy przed nadmierną wiarą we własne możliwości. Kiedy adepci znajdą się poza granicami Wichrowego Wzgórza, ic

Kiedy wracał, burza z gradobiciem przetoczyła się przez dolinę. Zdążyła ucichnąć, zanim dotarł do klubu. Przekroczył próg knajpy nerwowym krokiem. Nadal nie pojmował, co się wydarzyło w tym przeklętym lesie. W dłoni trzymał małą szkatułkę, którą konsyliarz bractwa rozkazał mu dostarczyć przed świtem. Mieściła się w dłoni, ale była cięższa niż wskazywał jej wygląd i niechlujnie ozdobiona drobnymi paciorkami i kamykami. Tu i ówdzie boki pokrywał mech i resztki błota. Odnalazł j

Please enjoy 😊 Wieczorne powietrze było rześkie i przesycone zapachem świeżej żywicy, sączącej się z kory drzew na zszarzałą ściółkę jak smutne łzy. Pokryte uschniętymi igłami brunatnoziemy wyznaczały prowizoryczną ścieżkę pośród gęsto rosnących drzew, które od lat powtarzały pieśni Wichru. Dawno, dawno temu słuchali ich rozśpiewani bardowie, ojcowie Wszebora, a dziś potężne sosny nuciły swą pieśń młodej wiedźmie z Wichrowego Wzgórza, która zawędrowała w te strony w poszuki

Autor: Joanna Bonarek-Gnat Opowiadanie z gatunku fantastyki powstało w 2023 roku (ed. 2026) i składa się na razie z Prologu oraz jednego rozdziału. Nie było dotąd publikowane. Wszelkie podobieństwo do prawdziwych miejsc i postaci niezamierzone. Please enjoy 😊 Prolog Działo się to w pierwszym wieku trzeciego tysiąclecia, w Szmaragdowym Grodzie – krainie tak odleglej, że tylko dziecięca wyobraźnia mogła jej dosięgnąć, a jednocześnie tak znajomej człowiekowi, jak bicie własnego